Síðbúið póstkort

Hæ!

Þá er ég mættur aftur eftir útlönd og Eyjafjörð. Montpellier fannst mér flott. Gamlar, þröngar götur finnast mér einkar sjarmerandi. Það var einstaklega gaman að ráfa þessar götur og finna falleg hús, forvitnilegar búðir og framandi veitingahús. Og hundaskíturinn, sem Siggalára hafði hótað að yrði við hvert fótmál, var fáséður. Það var sumsé skoðað, verslað og borðað. Ekki vissi maður alltaf hvað maður var að panta á veitingahúsum, t.d. ákvað ég að vera grand á því og panta mér nautasteik, en fékk í staðinn hrúgu af hráu nautahakki. Nammi innan gæsalappa. Annars fórum við tvisvar á ströndina (ég er enn að flagna) og einn daginn fórum við til Avignon. Veðrið var oftast stuttbuxna og aldrei rigndi að neinu ráði. Krakkarnir stóðu sig líka með stakri prýði og það var ekkert mál að ferðast með alla fjölskylduna. Næst ætlum við Siggalára samt að fara bara tvö, svo hægt sé að sitja lengur að sumbli og fara í leikhús, óperuhús og þess háttar.

Hlökkum til að sjá ykkur,
Árni og fjölskylda

Listin að lifa

Fór í Þjóðleikhúsið í kvöld með frægu (og fallegu) konunni minni og sá "athyglisverðustu áhugaleiksýninguna" eða hvað þetta er nú kallað. Skemmti mér rosalega vel, hló og hló og felldi tár í að ég held bara í þriðja sinn í leikhúsi. (Hin skiptin sem ég man eftir eru La Boheme í íslensku óperunni og Í djúpi daganna í Nemendaleikhúsinu). Hví grenjar maður ekki meira í leikhúsi? Ég held að hvað mig varðar þá hafi ég unnið of mikið við leikhús til að lifa mig almennilega inn í verkin. Maður veit að þegar persónurnar fara út af sviðinu og eiga kannski að vera að fremja morð, þá eru þeir sennilega bara að pissa eða reyna við sminkuna.

Allavega, mæli með að fólk drífi sig annað kvöld!

En nú er ég að fara í Bandalagsskólann í Svarfaðardal og síðan til Montpellier á Frakklandi þannig að nú hefst mjög sennilega lengsta blogghléið mitt hingað til.

Gleðilegt Sumar!

Á að útrýma unglingum?

Jæja, eins gott að nota sumarið vel. 15. ágúst fer ég að kenna og verð víst að hætta að leika mér. Ég er að fara að kenna 8. bekk Hagaskóla íslensku, ensku og samfélagsfræði. Hluti af mér er nokkuð stressaður yfir þessu, þar sem ég hef kennt áður og veit að þetta er heilmikið álag og púl. Hinn hlutinn hlakkar bara til. Alltaf gott að breyta til reglulega. Þýðingar eru afskaplega þægileg vinna og krefjast ekki mikils af manni, og það er kannski akkúrat þess vegna sem kominn er tími til að gá hvort ég geti ekki gert unga fólki Íslands meira gagn en setja íslenskan texta við Beavis og Butthead.

Ég er allavega spenntur að kynnast íslenskum unglingum, ég verð að viðurkenna að mér finnst ég ekki þekkja þá vel. "Unglingar" eru gjarnan (oft með hjálp fjölmiðla) settir undir ósanngjarnan hatt. Nú á Róbert ekki langt í að geta kallast unglingur og það eru ekki mörg ár síðan að hann þorði varla út úr húsi vegna þess að hann hafði séð "unglinga" úti. Einhvers staðar fór þetta ágæta orð "unglingar" að hafa neikvæða merkingu. Hversu oft heyrir maður ekki (eða notar jafnvel sjálfur) "Þetta eru nú bara unglingar", "Ætli þetta hafi ekki verið unglingar", "Vertu ekki með þessa unglingastæla!" Ég held að unglingar í dag séu eins og allt annað fólk, þ.e.a.s. eins mismunandi og fólk er margt. Spurning hvort við ættum ekki bara að útrýma "unglingum" úr íslensku máli. Ég er allavega að hugsa um að kenna bara 13 og 14 ára krökkum næsta vetur.

Skjaldarmerkismaðurinn. Nýr og spennandi sjónvarpsþáttur!

Í kvöld sá ég mann stinga krókum í bakið á skjaldarmerkismanninum og hífa skrokkinn á honum upp og láta hann dingla neðan í klettavegg, á meðan skjaldarmerkismaðurinn yfirgaf skrokkinn og sveimaði um lendur sem vonandi fæstir þekkja.

"Heroes" hvað?!

Simlir og félagar, vinsælir alls staðar

Jæja, nú held ég að sé kominn tími til að rísa úr rekkju. Hef nú eiginlega verið veikur í hálfan mánuð. Söng til dæmis á tónleikum á miðvikudagskvöldið með 38,3 stiga hita. Held þetta sé í fyrsta skipti sem ég syng á tónleikum og hugsa í miðju lagi: "Hvað í fjandanum er ég að gera hérna?" Þetta var svolítið spes, en slapp samt allt fyrir horn.

Á fimmtudagskvöldið fór ég síðan með Shakespeare hópnum mínum í Þjóðleikhúsið/Listahátið og sá gestasýninguna Cymbeline og það var M A G N A Ð. Ég hafði nýlokið við að lesa leikritið og djöfull var þetta gaman og margt sniðugt og allt skemmtilegt og... s. frv.

Svo er margt á dagskránni. Húsfundur á þriðjudagskvöldið, stórleikur á miðvikdagskvöldið og stuttmynd eftir Sverri bróður frumsýnd í Tjarnarbíó á fimmtudagskvöldið, og Brekka, Eyjafjarðarsveit, föstudag til mánudag. Já, nú nenni ég ekki að vera veikur lengur.

Að skríða meira saman

Á morgun ætla ég að halda áfram með viskíið mitt og horfa á Júróvísjón, án Eika frænda. Hann stóð sig nú samt bara vel. Ég er reyndar farinn að hallast að því að konan mín hafi rétt fyrir sér að það sé ekkert Austur Evrópu-samsæri í gangi. Allavega fór ég yfir einkunnirnar mínar og sá að þetta voru hin ágætustu lög sem komust áfram, Hvíta Rússland og Serbía voru reyndar hörmung, en hin lögin voru með þeim betri í keppninni. Ég var þó hissa á að Kýpur kæmist ekki áfram, það fannst mér bæði júróvísjónlegt og fínt. Þau lög sem mér fannst best komust áfram og þar sem ég hef ekki heyrt lögin sem komin eru í úrslit (nema Úkraínu, sem er ömurlegt) held ég með Ungverjalandi og Makedóníu.

Heyrið annars! Ef röddin mín og heilsa lofar syng ég ein fjögur lög á ljóðadeildartónleikum í skólanum mínum á miðvikudagskvöldið. Það er að sjálfsögðu öllum sem áhuga hafa velkomið að kíkja við, því nú hyggst ég leggja söngnámið á hilluna og halda sem mest kjafti og því ekki seinna vænna að heyra í mér. Ég auglýsi þetta betur er nær dregur.

Nú ætla ég aftur á móti að þýða og drekka viskí.

Að skríða saman

Já, það getur verið gaman að skríða saman. Sérstaklega þegar maður er búinn að vera lasinn. Nú held ég að ég sé allur að koma til. Allavega fór ég í Vínbúðina í dag og keypti mér litla flösku (ekki pela) af Frægu skógarhænsni og ætla henni að hjálpa mér yfir síðasta þröskuldinn í átt að heilsu og fullkominni hamingju. Já, þetta er búinn að vera hálf ömurleg pesti. Ég missti t.d. af Erlu Dóru Vogler syngja á tónleikum sínum síðasta sunnudag og missti af Vox Academica flytja þýsku sálumessuna eftir Brahms og það sem verra var, ég missti af öllu golfinu sem ég ætlaði að spila síðustu helgi. Í kvöld fór ég á burtfarartónleika með Dagrúnu Ísabellu, sem er nemandi úr Söngskóla Sigurðar Demetz og voru þeir hreint prýðilegir. Drullufín rödd og assgoti góð leikkona líka, þannig að hún á framtíðina fyrir sér.